Jak działa internet w Chinach: VPN, eSIM i aplikacje, które musisz mieć przed wyjazdem

Jak praktycznie korzystać z Wi‑Fi w Chinach

Sieci Wi‑Fi w hotelach i kawiarniach wydają się najprostszym rozwiązaniem, ale w Chinach dochodzą dodatkowe utrudnienia: logowanie przez stronę po chińsku, SMS weryfikacyjny, czasowe sesje. Dobrze mieć plan działania, żeby nie tracić czasu po przyjeździe.

Krok 1: po zameldowaniu w hotelu poproś w recepcji nie tylko o hasło, ale także o sposób logowania. Często oprócz hasła trzeba zaakceptować regulamin na stronie startowej. Zrób zdjęcie kartki z danymi logowania lub zrzut ekranu.

Krok 2: po podłączeniu do sieci otwórz przeglądarkę i wpisz prosty adres (np. „example.com”), żeby wymusić wyświetlenie strony logowania. Jeśli pojawi się strona po chińsku z jednym dużym przyciskiem – zwykle to akceptacja regulaminu. Szukaj krótkich napisów typu „同意” (zgadzam się) lub „上网” (połącz z internetem).

Krok 3: jeśli system wymaga chińskiego numeru telefonu, a go nie masz – poproś obsługę o alternatywny dostęp. Duże hotele często mają osobne konto Wi‑Fi dla zagranicznych gości (czasem z dopiskiem „guest” lub „foreigner”). W mniejszych miejscach możesz usłyszeć, że bez numeru logowanie nie jest możliwe – wtedy potraktuj Wi‑Fi jako dodatek, a nie główne źródło internetu.

Częsty błąd: zakładanie, że Wi‑Fi w hotelu „załatwi wszystko”. W praktyce:

• część serwisów będzie działać wolniej niż na lokalnej karcie/eSIM,
• Wieczorami sieć bywa zapchana,
• przy przejściu do innej części hotelu może być potrzebne ponowne logowanie.

Co sprawdzić: czy potrafisz zalogować się do dowolnej sieci z portalem logowania (tzw. captive portal), czy Twój telefon nie blokuje automatycznie wyskakujących okienek w przeglądarce i czy umiesz szybko przełączyć się na dane mobilne, gdy Wi‑Fi odmawia posłuszeństwa.

Roaming z polskiej sieci – kiedy ma sens

Roaming w Chinach z polskiej karty to wygoda, ale za cenę, która przy intensywnym korzystaniu łatwo wymknie się spod kontroli. Sprawdza się głównie jako plan B.

Krok 1: przed wyjazdem sprawdź cennik i pakiety roamingowe w swojej sieci. Zwróć uwagę na trzy rzeczy:

• cena 1 MB danych poza UE (szczególnie w Chinach),
• dostępne pakiety „dane poza UE” – ich ważność i limity,
• koszt połączeń przychodzących i wychodzących oraz SMS‑ów.

Krok 2: jeśli operator oferuje pakiet typu „dane w Azji” lub „dane poza UE”, aktywuj go przed wylotem. Po przylocie pakiet może się nie dać włączyć, jeśli sieć wymaga jednorazowej aktywacji z Polski.

Krok 3: ustaw na telefonie limity zużycia danych. Na Androidzie wykorzystaj systemowy limit danych lub licznik operatora w aplikacji. Na iOS włącz statystyki transmisji i wyzeruj je tuż przed wyjazdem, żeby śledzić zużycie dzień po dniu.

Przy roamingu unikaj:

• aktualizacji aplikacji i systemu na danych mobilnych,
• automatycznego backupu zdjęć do chmury,
• funkcji hotspotu (udostępnianie internetu innym urządzeniom).

Bezpieczeństwo: roaming działa w oparciu o chińskich operatorów, więc cenzura dotyczy również tego połączenia. Roaming nie omija Great Firewall – jeśli potrzebujesz zachodnich serwisów, i tak potrzebny będzie VPN.

Co sprawdzić: czy masz włączone „Roaming danych” w ustawieniach, jaki jest domyślny limit kosztów poza UE (część operatorów automatycznie blokuje po przekroczeniu progu) oraz czy potrafisz jednym kliknięciem wyłączyć dane mobilne, gdy pakiet się skończy.

Lokalna karta SIM – zakup na miejscu krok po kroku

Lokalna fizyczna karta SIM daje zwykle najlepszy stosunek ceny do jakości. W Chinach wiąże się jednak z formalnościami i brakiem pełnej anonimowości.

Krok 1: wybierz operatora. Trzej główni gracze to:

• China Mobile – największy zasięg, szczególnie poza dużymi miastami.
• China Unicom – dobra współpraca z zagranicznymi operatorami, często sensowne pakiety turystyczne.
• China Telecom – przyzwoity zasięg, czasem atrakcyjne lokalne oferty.

Dla turysty najczęściej wystarczy China Mobile lub China Unicom. Sprawdź, który operator ma lepsze opinie w regionie, do którego lecisz (np. w Pekinie i Szanghaju zwykle każdy z nich działa dobrze).

Krok 2: wybierz miejsce zakupu. Najprościej:

• salon operatora na lotnisku – drożej, ale łatwiej dogadać się po angielsku,
• oficjalny salon w mieście – większy wybór, czasem taniej, ale obsługa zwykle mówi tylko po chińsku.

W obu przypadkach weź paszport. Bez niego operator nie aktywuje karty – dane są przypisane do numeru.

Krok 3: wybierz plan. Dla turysty liczą się:

• pakiet danych (najczęściej kilkanaście–kilkadziesiąt GB na 30 dni),
• okres ważności (typowe plany turystyczne są ważne 7, 15 lub 30 dni),
• czy plan obejmuje rozmowy/SMS (przydatne do odbioru kodów weryfikacyjnych).

Częsty błąd: wybór „zwykłego” planu zamiast planu turystycznego pre‑paid, co później wymaga doładowań i minimalnych opłat miesięcznych. W salonie warto jasno powiedzieć, że jesteś turystą na krótki pobyt i interesuje Cię tylko pre‑paid bez zobowiązań.

Krok 4: aktywacja. Po podpisaniu formularzy sprzedawca:

• zeskanuje Twój paszport,
• czasem poprosi o zdjęcie twarzy lub krótkie nagranie (biometryczna weryfikacja),
• włoży kartę do telefonu lub da Ci ją z krótką instrukcją po chińsku.

Po włożeniu karty zrestartuj telefon, włącz dane mobilne i sprawdź, czy działa internet oraz SMS‑y. W razie problemów pokaż obsłudze ekran z ustawieniami sieci, by mogli ręcznie ustawić APN.

Co sprawdzić: czy Twój telefon jest odblokowany (nieprzypisany do konkretnego operatora), czy obsługuje pasma LTE/5G używane w Chinach oraz czy masz zapisane ustawienia APN od polskiego operatora, żeby po powrocie łatwo przełączyć się z powrotem na starą kartę.

Jak działa eSIM w Chinach – wybór, zakup, konfiguracja

Rodzaje eSIM używanych w Chinach

Przy eSIM trzeba rozróżnić dwa typy ofert, bo działają inaczej i niosą inne konsekwencje:

• eSIM międzynarodowe (globalne/regionalne) – sprzedawane przez zagraniczne serwisy, korzystają z chińskich sieci, ale rozliczenie odbywa się poza Chinami. Zwykle są to same dane (data‑only), bez lokalnego numeru.
• eSIM chińskich operatorów – odpowiednik lokalnej karty SIM, tylko w wersji elektronicznej. Częściej wymagają pełnej rejestracji z paszportem i czasem chińskim adresem.

Dla większości turystów wygodniejsze i szybsze jest skorzystanie z międzynarodowego dostawcy eSIM, szczególnie przy krótszych wyjazdach. Pełna eSIM od chińskiego operatora ma sens raczej przy dłuższym pobycie lub gdy konieczny jest lokalny numer do weryfikacji usług.

Jak wybrać dostawcę eSIM na Chiny

Oferta eSIM jest szeroka i zmienia się dynamicznie. Wybierając plan, zwróć uwagę na kilka praktycznych parametrów:

• zakres terytorialny – tylko Chiny kontynentalne czy cały region (Azja, Chiny+Hongkong+Makau)? Czasem plan regionalny opłaca się bardziej, jeśli planujesz przesiadki i krótkie pobyty w sąsiednich krajach.
• limit danych i prędkość – część eSIM oferuje pełną prędkość do określonego limitu, a później ograniczenie (np. do 512 kb/s); inne po prostu blokują transmisję po wykorzystaniu pakietu.
• ważność – 5, 7, 15, 30 dni; dobierz ją pod realny harmonogram podróży, licząc od dnia aktywacji, a nie zakupu.
• wsparcie VPN – niektórzy pośrednicy wprost informują, że ich karty działają poprawnie z VPN w Chinach; w opiniach użytkowników szukaj informacji o stabilności połączenia z serwerami VPN.

Pomocne jest przejrzenie relacji innych podróżnych z ostatnich miesięcy (fora, blogi, serwisy społecznościowe), bo jakość działania konkretnych planów potrafi się zmieniać po wewnętrznych aktualizacjach operatorów.

Co sprawdzić: czy wybrany dostawca eSIM wysyła kod QR od razu po płatności, czy dopiero na kilka dni przed startem ważności oraz czy dopuszcza zmianę daty aktywacji, jeśli plany podróży się przesuną.

Zakup eSIM przed wyjazdem – krok po kroku

Kupno eSIM najlepiej załatwić jeszcze w Polsce, gdy masz stabilny internet i spokojne warunki. Typowy proces wygląda tak:

Krok 1: wybierz plan (kraj/region, ilość danych, ważność). Sprawdź, czy eSIM jest zgodna z Twoim modelem telefonu – dostawcy zwykle podają listę wspieranych urządzeń.

Krok 2: dokonaj płatności kartą lub PayPalem. Po zatwierdzeniu transakcji powinna pojawić się informacja o tym, kiedy otrzymasz kod QR do instalacji eSIM – czasem jest dostępny od razu, czasem bliżej wyjazdu.

Krok 3: zapisz i zabezpiecz kod QR. Masz kilka możliwości:

• wydrukować go na kartce,
• zapisać w plikach offline w telefonie lub laptopie,
• przesłać sobie na drugi telefon/tablet, z którego będziesz skanować.

Częsty błąd: próba skanowania kodu QR z tego samego telefonu, na który instalowana jest eSIM, bez dodatkowego urządzenia. Jeśli nie masz drugiego ekranu, użyj funkcji „Wprowadź ręcznie” (część systemów pozwala wpisać adres aktywacji zamiast skanować kod).

Co sprawdzić: czy na Twoim telefonie jest najnowsza wersja systemu (Android/iOS), czy nie masz zainstalowanego maksymalnego limitu profili eSIM oraz czy masz wystarczająco dużo wolnej pamięci na kolejne profile (starsze urządzenia potrafią mieć ograniczenia).

Konfiguracja eSIM na telefonie – Android i iOS

Instalację eSIM można przeprowadzić jeszcze w Polsce (bez aktywacji) albo dopiero po wylądowaniu w Chinach. Bezpieczniej jest zainstalować profil wcześniej, a włączyć go dopiero na miejscu.

Na Androidzie (przykładowo):

1. Wejdź w Ustawienia → Sieć i internet → Karty SIM lub podobną sekcję.
2. Wybierz Dodaj eSIM lub Dodaj operatora.
3. Zeskanuj kod QR od dostawcy lub wybierz opcję ręcznego wpisania danych.
4. Po dodaniu profilu nadaj mu czytelną nazwę (np. „China eSIM”).
5. Ustaw, z której karty mają być realizowane dane mobilne (eSIM), a z której połączenia i SMS (zwykle polska karta).

Na iOS:

1. Przejdź do Ustawienia → Sieć komórkowa → Dodaj plan sieci komórkowej.
2. Zeskanuj kod QR lub wprowadź dane ręcznie.
3. Oznacz plan (np. „Główny” – polska karta, „Chiny” – eSIM) i wybierz, która linia obsługuje dane komórkowe.
4. Włącz roaming danych dla eSIM, jeśli dostawca tego wymaga (często jest potrzebny).

W obu przypadkach po przylocie do Chin:

• włącz eSIM jako główne źródło danych,
• wyłącz dane mobilne dla polskiej karty (żeby nie włączył się drogi roaming),
• pozostaw włączone połączenia/SMS na polskiej karcie, jeśli chcesz odbierać kody weryfikacyjne.

Co sprawdzić: czy telefon poprawnie wykrywa sieć lokalnego partnera (China Mobile/Unicom/Telecom), czy przy eSIM włączony jest odpowiedni APN oraz czy aplikacje wymagające internetu (mapy, komunikatory) działają bez Wi‑Fi.

Najczęstsze problemy z eSIM w Chinach i jak je rozwiązać

W praktyce pojawia się kilka powtarzalnych kłopotów. Dobrze wiedzieć z wyprzedzeniem, jak na nie reagować.

• Brak zasięgu po lądowaniu – sprawdź, czy eSIM jest aktywna i ustawiona jako domyślna karta dla danych. Czasem pomaga ręczne wybranie operatora w ustawieniach sieci (zamiast „automatycznego”).
• Brak internetu mimo zasięgu – upewnij się, że włączone są dane mobilne i ewentualnie roaming dla eSIM. Sprawdź poprawność APN (często dostawca podaje konkretną nazwę, np. „internet” lub „global”).
• VPN nie łączy się przez sieć komórkową, a działa w Wi‑Fi hotelowym – operator mobilny może filtrować ruch mocniej niż dany hotspot. Zmień protokół w aplikacji VPN (np. z OpenVPN na WireGuard lub „Stealth/Obfuscated”), wybierz inny serwer (kraj) lub spróbuj połączenia o innej porze dnia.
• Szybkie zjadanie pakietu danych – po zmianie karty system często zrzuca aktualizacje, backupy, synchronizacje w tle. Ogranicz działanie aplikacji w tle (szczególnie chmury zdjęć) i włącz tryb oszczędzania danych.

Co sprawdzić: czy w telefonie nie ma aktywnych automatycznych aktualizacji aplikacji, czy aplikacje chmurowe (Google Photos, iCloud, Dropbox) mają wyłączony upload po danych komórkowych oraz czy VPN nie jest skonfigurowany w trybie „zawsze włączony” bez potrzeby (istotne przy ograniczonym pakiecie).

VPN w Chinach – teoria w dwóch zdaniach i praktyka krok po kroku

Po co w ogóle VPN w Chinach

Bez VPN nie połączysz się normalnie z wieloma popularnymi usługami spoza Chin. VPN tworzy zaszyfrowany tunel do serwera poza krajem; ruch wygląda wtedy jak zwykłe połączenie z jednym adresem, a nie z dziesiątkami zakazanych serwisów. W efekcie aplikacje, które w Chinach są zablokowane, „myślą”, że łączą się z internetu z innego państwa.

Teoria jest prosta, praktyka bardziej wymagająca, bo część technik VPN jest w Chinach aktywnie utrudniana. Dobrze działający VPN to więc nie tylko nazwa usługi, ale konkretna konfiguracja, serwer i sposób używania.

Jak wybrać usługę VPN pod wyjazd do Chin

Lista popularnych VPN‑ów zmienia się szybko – to, co działało rok temu, dziś może mieć problemy. Zamiast kierować się reklamą, przejdź przez kilka konkretnych kryteriów.

• Historia działania w Chinach – szukaj usług, które mają realne doświadczenie z obchodzeniem blokad (opinie z ostatnich miesięcy, wątki na Reddit, grupy podróżnicze). Pojedynczy komentarz „u mnie działało” sprzed dwóch lat niewiele znaczy.
• Protokoły z „ukrywaniem” ruchu – ważne, by VPN obsługiwał tryby obfuskacji (Stealth, Obfuscated, Stunnel itp.), a nie tylko czysty OpenVPN/IKEv2. To one pomagają przejść przez bardziej agresywne filtrowanie.
• Aplikacje na wszystkie Twoje urządzenia – jeżeli zabierasz laptop i telefon, sprawdź, czy dostawca ma stabilne apki na Windows/macOS/Android/iOS oraz pozwala na kilka połączeń jednocześnie.
• Serwery w krajach sąsiednich – przydatne są lokalizacje typu Hongkong, Japonia, Singapur, Korea Południowa. Im bliżej geograficznie, tym mniejsze opóźnienia, choć czasem lepiej działa np. Europa niż najbliższy kraj.
• Możliwość szybkiej zmiany serwerów – dobra usługa ma wiele punktów wyjścia i pozwala łatwo się przełączać, gdy jeden zostanie „przyduszony”.

Co sprawdzić: czy wybrany dostawca wyraźnie wspomina o działaniu w krajach z cenzurą (Chiny, Iran itp.), czy oferuje trial/zwrot pieniędzy oraz czy ma aktualną instrukcję „China mode” lub podobny poradnik konfiguracji.

Instalacja i przygotowanie VPN przed wylotem

Krok 1: kup subskrypcję i załóż konto. Zrób to jeszcze w Polsce, na stabilnym łączu. Zapisz dane logowania w menedżerze haseł lub bezpiecznym notatniku offline.

Krok 2: pobierz aplikacje na wszystkie urządzenia, które chcesz używać. W Chinach sklepy z aplikacjami (szczególnie Google Play) mogą nie działać lub wymagać dodatkowych obejść, więc nie zostawiaj tego na później.

Krok 3: zaktualizuj aplikacje i systemy. Im świeższa wersja, tym większa szansa, że zawiera najnowsze obejścia blokad.

Krok 4: przetestuj połączenia jeszcze w domu:

• połącz się z kilkoma serwerami (np. Hongkong, Singapur, Niemcy),
• sprawdź, jak zmienia się prędkość i stabilność,
• przetestuj otwieranie stron, których będziesz używać (maps.google.com, poczta, chmura, Slack itd.).

Krok 5: włącz funkcje przydatne na miejscu (jeśli są dostępne):

• Kill switch – odcina ruch, gdy VPN się rozłączy, by aplikacje nie łączyły się „na żywo” z zablokowanymi serwisami.
• Auto‑connect – automatyczne włączanie VPN po starcie urządzenia lub przy podłączeniu do określonych sieci (np. wszystkich Wi‑Fi).
• Tryb „obfuscated/stealth” – włącz jako domyślny, jeśli dostawca zaleca go dla Chin.

Co sprawdzić: czy wpisy logowania są zapisane offline, czy pamiętasz PIN/hasło do odblokowania telefonów (potrzebne przy zmianach profilu sieci), czy w razie potrzeby umiesz ręcznie zmienić serwer i protokół w aplikacji VPN.

Konfiguracja VPN na Androidzie – ustawienia praktyczne

Większość użytkowników korzysta z oficjalnej aplikacji VPN, bez tworzenia profili systemowych. Takie podejście jest najprostsze, a jednocześnie pozwala na szybkie zmiany.

1. Zainstaluj apkę z oficjalnego źródła (Google Play lub plik APK pobrany z witryny dostawcy).
2. Zaloguj się na swoje konto.
3. W ustawieniach aplikacji znajdź sekcję Connection / Protocol:
   • wybierz automatyczny dobór protokołu lub ręcznie zaznacz wariant „obfuscated/stealth”, jeśli operator rekomenduje to dla Chin,
   • włącz Kill switch, jeśli aplikacja go oferuje.
4. W sekcji Auto‑connect ustaw:
   • „Connect on app launch” – łączenie przy starcie aplikacji,
   • opcjonalnie: „Always‑on VPN” w ustawieniach systemowych Androida (Sieć i internet → Zaawansowane → VPN), jeśli chcesz, by cały ruch zawsze przechodził przez tunel.
5. Wybierz domyślny serwer (np. „Automatic – Asia” albo konkretny kraj z dobrą opinią pod kątem Chin).

Co sprawdzić: czy aplikacja ma uprawnienia do działania w tle (szczególnie na chińskich telefonach z agresywnym oszczędzaniem energii), czy nie jest „ubijana” przez system i czy powiadomienia o rozłączeniu są włączone.

Konfiguracja VPN na iOS – ustawienia praktyczne

Na iOS proces wygląda podobnie, ale więcej dzieje się „pod maską” systemu.

1. Pobierz aplikację VPN z App Store i zaloguj się.
2. Przy pierwszym łączeniu zaakceptuj prośbę o dodanie profilu VPN – system utworzy konfigurację w Ustawienia → VPN.
3. W aplikacji:
   • wejdź do ustawień protokołu i wybierz zalecaną opcję dla Chin (często będzie to „Automatic” z włączoną obfuskacją),
   • ustaw automatyczne łączenie po starcie aplikacji.
4. W systemie (iOS 17 i nowsze): przejdź do Ustawienia → VPN i upewnij się, że Twój profil jest zaznaczony jako aktywny. Jeśli jest funkcja On Demand, skonfiguruj ją zgodnie z instrukcją dostawcy VPN (np. łączenie zawsze przy danych komórkowych i Wi‑Fi).
5. Przetestuj przełączanie:
   • wyłącz i włącz tryb samolotowy,
   • sprawdź, czy VPN potrafi się sam ponownie połączyć.

Co sprawdzić: czy profil VPN jest poprawnie zapisany (nie ma komunikatów o błędach w ustawieniach), czy aplikacja może działać w tle oraz czy masz powiadomienia o statusie połączenia (ikona VPN w górnym pasku).

VPN na laptopie – kiedy się przydaje i jak go poukładać

Jeżeli w Chinach planujesz pracę zdalną, dostęp do firmowego VPN lub usług administracyjnych (np. zarządzanie serwerami, systemami księgowymi), dobrze mieć osobną konfigurację na laptopie.

Krok 1: zainstaluj aplikację VPN na Windows/macOS z konta administracyjnego. Unikaj „lekkich” klonów i nieoficjalnych klientów.

Krok 2: sprawdź, czy firmowy VPN da się łączyć przez „twój” VPN. Część korporacji blokuje połączenia z określonych krajów lub przez inne tunele. Zrób test z Polski: połącz się do swojego prywatnego VPN, a dopiero potem do służbowego, i sprawdź, czy wszystkie systemy działają.

Krok 3: skonfiguruj reguły split tunneling (jeśli dostępne). Dzięki temu:

• ruch do wybranych aplikacji (np. służbowy komunikator) idzie przez VPN,
• lokalne chińskie usługi (np. zamawianie jedzenia, lokalne mapy) mogą działać bezpośrednio – co często daje niższe opóźnienia.

Krok 4: ustaw kill switch również na laptopie, by nagłe rozłączenie nie spowodowało, że przeglądarka łączy się bezpośrednio z blokowanymi usługami.

Co sprawdzić: czy na laptopie masz uprawnienia do instalacji sterowników sieciowych (część VPN‑ów ich wymaga), czy firewall nie blokuje ruchu tunelowanego oraz czy testowe połączenia z usługami firmowymi działają przez prywatny VPN.

Typowe problemy z VPN w Chinach i szybkie obejścia

Po przylocie możesz trafić na kilka powtarzalnych sytuacji, które nie oznaczają od razu, że wybrany VPN jest „beznadziejny”. Często wystarczy kilka prostych kroków.

• VPN nie łączy się wcale:
  • krok 1: spróbuj innego serwera (np. z listy rekomendowanej dla Chin),
  • krok 2: zmień protokół na inny (WireGuard → OpenVPN TCP → tryb obfuskowany),
  • krok 3: zrestartuj telefon w trybie samolotowym (30–60 sekund) i nawiąż połączenie od nowa.
• Połączenie działa tylko kilka minut, potem rwie:
  • skróć interwał automatycznego przełączania serwerów lub wyłącz go,
  • wybierz inny region (np. zamiast Hongkongu – Japonię lub Europę),
  • wyłącz na chwilę aplikacje intensywnie korzystające z danych (streaming, backupy) i zobacz, czy stabilność wraca.
• Niektóre aplikacje nadal się nie łączą, mimo działającego VPN:
  • wyczyść cache aplikacji i wymuś jej zatrzymanie,
  • sprawdź, czy w ustawieniach VPN nie ma włączonego split tunneling dla tej konkretnej apki,
  • przetestuj tę samą usługę w przeglądarce (np. wersję webową komunikatora).
• Prędkość jest bardzo niska:
  • zmień serwer na mniej obciążony (mniej popularne lokalizacje często działają lepiej),
  • jeśli jesteś na Wi‑Fi hotelowym, przetestuj dane komórkowe i na odwrót,
  • wyłącz na chwilę inne urządzenia korzystające z tej samej sieci (laptopy, tablety).

Co sprawdzić: czy masz włączone aktualizacje listy serwerów w aplikacji VPN, czy dostawca nie publikuje na bieżąco komunikatów o problemach w Chinach (np. na stronie statusu) oraz czy na telefonie nie działa jednocześnie więcej niż jedna aplikacja VPN lub „tryb prywatny” operatora.

Jak łączyć VPN z eSIM, roamingiem i Wi‑Fi

Ruch przez VPN będzie przechodził niezależnie od tego, czy korzystasz z eSIM, lokalnej SIM, czy Wi‑Fi. Kluczowe jest poukładanie priorytetów i kosztów.

Krok 1: ustal, co jest Twoim głównym źródłem internetu w danym dniu (eSIM vs Wi‑Fi). Jeśli masz duży pakiet danych, wygodniej bazować na eSIM – mniej kombinowania z logowaniem do sieci.

Krok 2: ustaw automatyczne łączenie VPN dla wszystkich sieci Wi‑Fi, a na danych komórkowych według potrzeb. Możesz przyjąć prostą zasadę:

• VPN zawsze włączony na publicznym Wi‑Fi (kawiarnie, hotele, lotniska),
• VPN włączany „na żądanie” na danych komórkowych, kiedy potrzebujesz zablokowanych serwisów.

Krok 3: przy roamingu z karty polskiego operatora pilnuj kosztów. Ruch przez VPN potrafi wygenerować sporo danych, zwłaszcza przy multimediach. Jeżeli korzystasz z drogiego roamingu, rozważ ograniczenie VPN jedynie do kluczowych usług (poczta, komunikator) i resztę przesuwaj na Wi‑Fi.

Najważniejsze wnioski

• Internet w Chinach jest silnie filtrowany przez Great Firewall, który blokuje całe domeny (np. Google), konkretne IP i słowa kluczowe, więc bez dodatkowych narzędzi korzystanie z sieci wygląda zupełnie inaczej niż w Europie.
• Turysta odczuwa blokady od pierwszych minut po lądowaniu: Gmail, Google Maps, Facebook, Instagram, WhatsApp czy Uber praktycznie nie działają, co bez przygotowania utrudnia nawet dojazd z lotniska do hotelu.
• Chiński internet to oddzielny ekosystem: zamiast wielu zachodnich aplikacji dominują lokalne super-aplikacje (WeChat, Alipay, Baidu, Douyin, Meituan), które łączą komunikację, płatności, usługi miejskie i rozrywkę.
• Funkcjonowanie w sieci jest ściśle powiązane z tożsamością użytkownika – wiele usług wymaga chińskiego numeru telefonu, a czasem dokumentu tożsamości, więc anonimowość jest znacznie bardziej ograniczona niż w Europie.
• Krok 1 przed wyjazdem: zrobić listę kluczowych aplikacji (poczta, mapy, komunikatory, social media, bankowość) i sprawdzić, które są w Chinach blokowane, które działają bez VPN, a gdzie trzeba szukać lokalnych zamienników.
• Krok 2: jeszcze w Polsce zainstalować i przetestować VPN (czy łączy się z serwerami poza Chinami), przygotować eSIM lub plan zakupu lokalnej karty SIM i upewnić się, że telefon je obsługuje, oraz mieć offline’owe mapy.